Op de allereerste schooldag kreeg Finn een opdrachtje mee naar huis: de juf had voor iedereen een blad gemaakt, waarop we foto’s mochten kleven over ‘Mijn familie en ik’. Al die collages zouden dan in een grote ringmap komen, en als de kleuters een moeilijk moment hebben, kijken ze er samen naar, zodat ze wat kunnen vertellen over thuis.

Wat een simpele, onschuldige opdracht lijkt, was bij ons toch weer even slikken.
Voor Finn is het heel normaal dat zijn broer bij de sterretjes is. Maar uiteraard is dat voor anderen minder evident. We hebben zijn juf dan ook kort uitgelegd wat onze gezinssituatie is. Onze collage is een verzameling van foto’s geworden van de belangrijkste mensen in Finn’s leven (en onze kippen!) en daar hoort zijn broertje ook gewoon bij. Een niet zo alledaagse situatie, maar: dit zijn wij!

 

Momenten voor Mathis

Rotterdam

Als alles goed gaat, wordt volgende maand het grafzerkje geplaatst op Mathis zijn plekje.

Deze week hadden we nog eens een afspraak met ontwerpster Christine. Deze keer niet bij haar thuis, maar in het atelier van Judith. Judith is een creatieve ziel die de glaselementen voor het ontwerpje zal maken.

We hebben nog enkele details te beslissen, dus rijden we vrijdagochtend naar het atelier in Rotterdam. Als we aankomen krijgen we meteen een kop koffie. We zijn er snel uit en samen zijn we het er over eens dat het prachtig zal worden. We hebben hier echt een goed gevoel bij. Judith toont ons nog de oven waar de glaselementen op meer dan 600°C gesmolten worden. Indrukwekkend!

 

 

Christine vraagt ons of we nog van plan zijn om iets van de stad te ontdekken, nu we hier toch zijn. Daar hadden we zelf niet aan gedacht, maar waarom niet, eigenlijk? Op aanraden van Christine en Judith rijden we naar Hotel New York om te lunchen. Een magnifieke locatie aan de Maas, in het vroegere hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn. We genieten van de zon, de lunch en het samenzijn.

29 augustus 2014, het is vandaag precies een jaar geleden dat Mathis stil geboren werd. Ook al waren de omstandigheden zo anders dan we ooit hadden gedacht, toch is hij geboren. Het is zijn dag, zijn verjaardag! Het is de dag dat hij in ons leven kwam, en dat willen we vieren, elk jaar opnieuw.

De aanloop naar zijn verjaardag is moeilijker dan de dag zelf. Naarmate de dag nadert, beginnen we toch dingen te herbeleven. Vooral de 27ste, de avond waarop een jaar geleden onze wereld in één klap werd stopgezet, is hard. Even voelt het bijna net zo rauw als een jaar geleden.

We krijgen ontzettend lieve attenties van buren, familie en vrienden. De dag zelf brengen we door met grootouders, tante en nonkels, meter en peter. We voelen ons gedragen door de liefde van hen voor Mathis en voor ons gezin. Het wordt een emotionele, maar eigenlijk vooral mooie en warme dag. Iedereen draagt een ‘touch of red’ (idee van de meter!), de kleur die we met ons Mathisje associëren. Mimi heeft als verrassing voor iedereen een rood armbandje met zijn naam laten maken, zo mooi! <3

 

We gaan samen naar zijn grafje, laten ballonnen op en blazen bellen.

 

Als we terug thuis komen, liggen er bloemetjes van lieve vrienden voor de deur, hartverwarmend. Even later zijn we helemaal overdonderd door de verrassing die onze familie heeft voorzien: een herinneringsdoos vol kaartjes en spulletjes voor Mathis, en dingen die aan hem doen denken. Het is prachtig!! We waren altijd al een hechte familie, maar het voorbije jaar zijn we hechter dan ooit. We beseffen dat we geluk hebben met zo’n lieve mensen om ons heen.

 

We eten samen spaghetti (bedankt bopa voor de lekkere saus!) en dan is er taart. Finn blaast het kaarsje uit.

 

Het was een mooie dag! We hebben onze kleine prins zijn aanwezigheid sterk gevoeld. <3

 

 

Binnen iets minder dan een week vieren wij dat ons kleine broertje een jaar geleden in ons leven kwam. We zouden het heel fijn vinden als jullie ook aan hem denken en ons dat laten weten door zijn naam te schrijven, te tekenen, met attributen te vormen,… eender wat. Het mag maar hoeft helemaal niet zo creatief te zijn, als het maar zijn naam is (want die is voor ons zó belangrijk!). Maak er een fotootje van en stuur het naar dewonderewereldvanmathis@hotmail.com.

Het zou mooi zijn als we alle fotootjes ten laatste nu donderdag 28 augustus om 16u, verzameld hebben. Dan kunnen we er een mooie collage van maken, voor zijn eerste verjaardag..

Doen jullie mee?

19 augustus is Day of Hope. Jaarlijks hangen dan duizenden mensen wereldwijd een eigen gemaakte Prayer Flag op, om hun veel te vroeg overleden kind(eren) te gedenken. Het gevoel van verbondenheid is immens.

In onze vlag verwerkten we wat tule van mijn trouwkleed en onderaan bengelt een engeltje dat nog van Maggy was, Mathisje*’s meter. De tekst die erop staat is een wereldberoemd versje uit het kinderboek Love You Forever van Robert Munsch. Wat velen niet weten, is dat de schrijver dit versje verzon voor zijn twee doodgeboren kindjes.

Ik maakte een korte time lapse van het maken van onze vlag. Klik hier of op de foto hieronder om het te bekijken.

We hingen onze Prayer Flag vanmorgen in de appelboom. Zo mooi om op die manier voor onze kleine jongen te kunnen “zorgen”.

 

 

Dank je wel aan mijn 3 lieve schatten, om van een moeilijke Moederdag toch ook een mooie te maken <3

Het is zover: het ontwerp voor Mathis zijn grafje is eindelijk klaar.

Het heeft best lang geduurd, want zijn eerste verjaardag komt er al bijna aan. De eerste maanden waren we er gewoon niet klaar voor. Nu ja, wanneer ben je dat eigenlijk wel – er komt nooit een moment waarop je ineens “klaar” bent om het grafje van je kind te kiezen. Maar er was dan toch om een moment waarop we het gevoel hadden dat we er mee bezig konden en wilden zijn. We wilden graag iets persoonlijks voor onze kleine jongen. Geen zware, donkere steen op zijn kleine grafje, maar iets wat echt bij hem zou passen. We contacteerden in het voorjaar een grafontwerpster uit Rotterdam.  Een hele lieve, warme vrouw, die haar beroep duidelijk met veel passie uitoefent. We zijn verschillende keren bij haar geweest om te bespreken wat we wel en niet wilden, en hoe we het zagen. Ze was meteen mee, en samen hebben we er echt iets prachtigs van kunnen maken.

We hebben het in karton uitgesneden om een beeld te kunnen krijgen (wat overigens voor een fijne middag zorgde met Finn, die vond de grote doos ge-wel-dig).

Wat het voor ons nog extra bijzonder maakt, is dat de mensen die het dichtst bij Mathis staan, ook hun bijdrage hebben geleverd (wat precies, dat volgt nog). En dat geeft ons een warm gevoel. We zijn enorm blij met wat het geworden is. Het zal nu nog verschillende weken duren voor het klaar is – we zijn erg benieuwd naar het resultaat.

Wordt vervolgd!

Voor jullie die het verschil maken: bedankt, met heel ons hart.

 

Dat je zijn naam noemt
Dat je een kaarsje brandt
Dat je zegt dat je aan ons denkt
Dat je zegt dat je aan hem denkt
Dat je ons vertelt dat hij altijd bij ons is
Dat je ons toont dat hij er ook voor jou bij hoort
Dat je met ons mee weent
Dat je iets liefs op zijn website zet
Dat we het op ons eigen tempo mogen doen
Dat je geduld met ons hebt
Dat je ons met veel liefde en geduld vasthoudt
Dat je aanvoelt hoe kwetsbaar we zijn
Dat je je ook heel even kwetsbaar maakt
Dat je hem meeneemt en laat voortleven, altijd

 

Van een mama die haar zoon verloor, nog voor hij zijn eerste adem ademde.
Hoe ze het omschrijft, zo is het echt…

Dit is zo inspirerend.

 

This is an excerpt from the first poem that I ever wrote that has been included in the book, To linger on hot coals. These are the first words that I ever said to my son after I gasped, “He’s beautiful” as I held him for the first time.

There are no words to accurately describe the experience of holding your stillborn child for the first time. You are suspended in time in between worlds of intense heartache, denial, tears and unconditional love. Life as you know it comes to an abrupt halt and nothing else matters. There is a deafening silence that fills the room only to be broken by the heart wrenching cries of the people whose lives have been torn apart.

There is no getting over this.

But at some point in your grief journey, you make a decision in your heart to search for the light again. You make a conscious effort to look up rather than down. You find pieces of beauty that you never knew existed and that is when healing takes a hold of you. It is not an easy choice to make, to begin to heal. It is hard. I remember the guilt I felt when I started to laugh again. How could I possibly laugh when he couldn’t? But then I heard him. “I don’t want to be the reason that your life ended too, Mama.” Those words have stayed with me and it was that day that I decided that I would live my life to the fullest, because I am not only living for me now…

I am living for him too.

 

www.carlymarieprojectheal.com

We eten een ijsje op ons terras. Als mijn ijsje op is, zeg ik dat het allemaal al in de buik zit.

Finn denkt even na en zegt dan: Soms, Mathisje in de buik.

Ja da’s waar, lieve schat, maar nu niet meer, he. Waar is Mathis nu?

Daar! En hij wijst naar boven.

En dan bedenkt hij zich en wijst met zijn vingertje vlak voor zich: Nee, hier!