Lieve kleine schat van me,

Toen ik de laatste post schreef, zat je zusje nog in mijn buik. Intussen is onze lieve Emilia al een flinke meid van 5 maanden oud. Zoveel emoties de voorbije maanden, een rollercoaster van gevoelens. De zwangerschap was spannend, anders dan die van jou en Finn, dat kan niet anders. We telden echt zo hard af, en met ons nog vele anderen. De ene dag voelden we ons al wat sterker dan de andere. Maar iedereen leefde zo met ons mee, dat deed deugd! Ik heb ook veel gehad aan de woorden van andere mama’s die hetzelfde meegemaakt hebben. Een vriendin die 15 jaar geleden hun tweede dochtertje verloor, schreef me hoe moeilijk het kan zijn, “maar als mama van een overleden kindje kan je echt wel heel wat aan!”

(meer…)

Binnen een weekje zou je voor het allereerst naar school gaan, samen met je grote broer en zovele andere kindjes. Zou je het spannend vinden? Ik denk mama alvast wel. Want dat zou toch weer een beetje ‘loslaten’ zijn. Finn zou je handje wel vastgehouden hebben. Misschien doe jij dat nu wel, bij hem? Dat vind ik een fijne gedachte. En ik denk ook stiekem dat het zo is.

Maandag, op jouw verjaardag, is het kijkdag op school. We gaan dan kijken in welke klas jouw broer zal zitten, het komend schooljaar. Misschien kijken we wel eens binnen in de eerste kleuterklasjes, en zien we wie jouw klasgenootjes zouden geweest zijn.

We krabbelen jouw naam regelmatig eens neer, en zetten hem altijd mee op kaartjes. Wat zou het mooi zijn om jouw naam nog eens veel keren te zien staan, neergepend door mensen die jou niet vergeten zijn. De voorbije 2 jaar was dat telkens zo hartverwarmend. Het hoeft deze keer niet creatief te zijn: wie wil, mag jouw naam ergens neerkrabbelen, er een fotootje van maken en het ons bezorgen via dewonderewereldvanmathis@hotmail.com, via facebook of instagram (@ellen_loveandlightphotography). Als je de hashtag #naamcollagevoormathis gebruikt, dan zien we het zeker.

We missen je, lieve schat, meer dan we ooit zullen kunnen uitdrukken. Was je maar bij ons.

12645065_1728701724025977_6272195177200722224_n

Maandagmiddag, de zon schijnt en Finn en ik zijn aan het voetballen in onze tuin. Tot mijn oog plots hierop valt…

3Y4A3240

Vlak naast het appelboompje dat we voor ons Mathisje plantten, staan piepkleine vergeet-mij-nietjes. Lieve, kleine schat, alsof we jou ooit zouden vergeten. Je hoort bij ons, je bent bij ons, we voelen jou. We kunnen je niet aanraken, maar door jou weten we nu dat graag zien zoveel verder gaat dan de grenzen van het fysieke. Jij geeft ons gezin een extra dimensie die we niet kenden. Het gaat niet over zien en kunnen vasthouden, maar over voelen in elke vezel, en liefhebben, en kijken met je hart, en jou zien in alles rondom ons. We zien je zo graag, lieve schat. Kusje in de wind en bedankt voor dat mooie momentje…

2014 is bijna om en dus hebben we weer een nieuw goed doel gekozen om de spaarcentjes van Mathis aan te schenken. Lees er hier alles over!

 

Even stilstaan

Feestdagen

Nu de feestdagen zo dichtbij komen, merk ik dat ik een pak emotioneler ben. De sfeer van Kerstmis was altijd wel wat emotioneler, een beetje weemoedig zelfs. Als je eenvoudigweg gelukkig bent, dan wordt dat gevoel in de positieve zin versterkt. Je neemt je geliefden eens wat steviger vast en geniet van de warme sfeer die bij de feestdagen hoort. Maar als je iemand mist, of in ons geval, als je een kind mist, dan weegt de sfeer van de feestdagen op sommige momenten zwaar door. Het gemis is nog meer confronterend dan andere dagen van het jaar.

Toch hebben de feestdagen ook een mooie kant voor ons. We zien en voelen zoveel warmte, dat valt misschien nog meer op dan vroeger.
Kerstkaartjes waaruit blijkt dat mensen ook aan Mathisje denken. Een prachtige, speciale kerstbal als cadeau krijgen. Finn zien stralen bij de pakjes onder de kerstboom. Mathisje’s meter die als traditie elk jaar een bijkomend figuurtje van de kerststal cadeau doet. Mensen die een goed doel zoals het Berrefonds steunen, opgericht om ouders te steunen die hun baby verloren. Mathis’ kroontjeskaarsje mee op de feesttafel. Ballonnetjes oplaten aan het begin van een feest. Mijn oma die vorig jaar vlak voor het eten met de familie om een momentje stilte vraagt voor “ons Mathisje die er eigenlijk had moeten bij zijn”.

Wij zullen dit jaar dus ook meedoen met de feestdagen, misschien anders dan we anders hadden gedaan, maar met Mathis dichtbij ons in gedachten en met een hart dat overloopt van vreugde als we Finn zijn pakjes zien uitpakken. ♡

Wim en ik doen mee met het jaarlijkse ‘Capture Your Grief’ project, ofwel: leg je rouwproces vast (op foto). Weer zo’n mooi, helend project van CarlyMarie, bedoeld voor iedereen die een baby of kind verloor.

Het idee is dat je telkens een verschillend aspect van je rouwproces vastlegt in een beeld, en deze foto’s deelt op sociale media (zoals Facebook en Instagram). Honderden mensen wereldwijd nemen elk jaar deel aan dit project. Het is magnifiek om te zien wat voor een verbondenheid en zichtbaarheid dit creëert. Via de hashtags #captureyourgrief en #whathealsyourheart kan je alle posts bekijken. Vooral via Instagram is er een uitwisseling van reacties op mekaars foto’s, uit alle hoeken van de wereld: Scandinavië, Duitsland, Nederland, Amerika, Australië, Canada,… Heel bijzonder.

Er zijn 31 vastgelegde topics, één voor elke dag in oktober.

IMG_5200

Het vraagt wat denkwerk om het woord van die dag te interpreteren en er vorm aan te geven, maar het is heel mooi om te doen. Wim en ik wilden er graag allebei aan meedoen, elk afzonderlijk, omdat we op die manier onze eigen invulling kunnen weergeven.

Rouwen, het is een woord dat afschrikt. Ik moet toegeven, ik was er óók bang van. Ik merk dat mensen vaak willen dat het rouwen al ‘voorbij’ is. Maar de waarheid is: we zullen áltijd blijven rouwen. Dat gaat nooit over. En dat is goed zo. Het is een deel van ons leven, het is een deel van HET leven, tout court. Rouwen is niet noodzakelijk slecht; het heeft zovele aspecten. Het is mooi om dat te kunnen delen met onze omgeving, door een project zoals dit te kunnen doen, bijvoorbeeld. Zodat we kunnen laten zien dat rouwen zoveel meer is dan ‘verdriet hebben’. Het is een proces dat geen einde kent, en we zoeken er onze weg in, elke dag opnieuw. Zolang we ons Mathisje graag zien, zullen we hem missen. En zolang we hem missen, zullen we blijven rouwen omdat hij hier niet fysiek is. Altijd, dus.

Iedereen is kwetsbaar, in the end. Het is mooi om die kwetsbare kant ook te (mogen) laten zien aan elkaar.

Al onze posts komen ook nog op deze blog. Wordt vervolgd!

19 augustus is Day of Hope. Jaarlijks hangen dan duizenden mensen wereldwijd een eigen gemaakte Prayer Flag op, om hun veel te vroeg overleden kind(eren) te gedenken. Het gevoel van verbondenheid is immens.

In onze vlag verwerkten we wat tule van mijn trouwkleed en onderaan bengelt een engeltje dat nog van Maggy was, Mathisje*’s meter. De tekst die erop staat is een wereldberoemd versje uit het kinderboek Love You Forever van Robert Munsch. Wat velen niet weten, is dat de schrijver dit versje verzon voor zijn twee doodgeboren kindjes.

Ik maakte een korte time lapse van het maken van onze vlag. Klik hier of op de foto hieronder om het te bekijken.

We hingen onze Prayer Flag vanmorgen in de appelboom. Zo mooi om op die manier voor onze kleine jongen te kunnen “zorgen”.

 

 

Voor jullie die het verschil maken: bedankt, met heel ons hart.

 

Dat je zijn naam noemt
Dat je een kaarsje brandt
Dat je zegt dat je aan ons denkt
Dat je zegt dat je aan hem denkt
Dat je ons vertelt dat hij altijd bij ons is
Dat je ons toont dat hij er ook voor jou bij hoort
Dat je met ons mee weent
Dat je iets liefs op zijn website zet
Dat we het op ons eigen tempo mogen doen
Dat je geduld met ons hebt
Dat je ons met veel liefde en geduld vasthoudt
Dat je aanvoelt hoe kwetsbaar we zijn
Dat je je ook heel even kwetsbaar maakt
Dat je hem meeneemt en laat voortleven, altijd

 

Even stilstaan

Op Radio 1

Gynaecologe en politica Elke Sleurs deed vandaag op Radio 1 een oproep om de regelgeving omtrent levenloos geboren baby’s terug op de politieke agenda te plaatsen. Kindjes die overlijden voor of tijdens de geboorte krijgen geen familienaam of geboorteakte. In ons trouwboekje staat Mathis* dus enkel met zijn voornaam vermeld, wat wij absurd vinden.

Wat er ook van zij, hij is en blijft een echte Gadisseur.

Beluister hier het interview op de website van Radio 1.