Een tijdje geleden contacteerde Christine van het Berrefonds ons met de vraag of er een ploeg in naam van Mathis mocht lopen, in de aflossingsmarathon van Brussel. En of dat mocht. Wat een eer! Wim wilde natuurlijk graag mee lopen. Morgen is het zover: Wim loopt dan het laatste stuk van 7,5km in een ploeg van 6 deelnemers.

Bericht van het Berrefonds:

10 ploegen van elk 6 sportievelingen lopen samen als team de Ekiden marathon te Brussel. Elke ploeg loopt onder de naam van een sterrenkindje dat eventjes in de schijnwerpers staat. Dit jaar lopen we voor Berre*, Kaatje*, Yori*, Janne*, Oona*, Tijmen*, Dorien*, Mathis*, Lars* en Merlijn*. Ook alle andere sterretjes zijn in onze gedachten. Iedereen is welkom om de lopers aan te moedigen en andere ouders te ontmoeten. We garanderen een super warme sfeer vol zonneschijn en geweldige mensen!!! We treffen elkaar in het BLAUWE vak H in het stadion. Iedereen die een rood T-shirt heeft en/of supportersgadgets mag deze meenemen. Hopelijk zien we elkaar op 18 oktober in het Koning Boudewijn stadion!

Uiteraard gaan we supporteren. Foto’s volgen!!

 

Wim en ik doen mee met het jaarlijkse ‘Capture Your Grief’ project, ofwel: leg je rouwproces vast (op foto). Weer zo’n mooi, helend project van CarlyMarie, bedoeld voor iedereen die een baby of kind verloor.

Het idee is dat je telkens een verschillend aspect van je rouwproces vastlegt in een beeld, en deze foto’s deelt op sociale media (zoals Facebook en Instagram). Honderden mensen wereldwijd nemen elk jaar deel aan dit project. Het is magnifiek om te zien wat voor een verbondenheid en zichtbaarheid dit creëert. Via de hashtags #captureyourgrief en #whathealsyourheart kan je alle posts bekijken. Vooral via Instagram is er een uitwisseling van reacties op mekaars foto’s, uit alle hoeken van de wereld: Scandinavië, Duitsland, Nederland, Amerika, Australië, Canada,… Heel bijzonder.

Er zijn 31 vastgelegde topics, één voor elke dag in oktober.

IMG_5200

Het vraagt wat denkwerk om het woord van die dag te interpreteren en er vorm aan te geven, maar het is heel mooi om te doen. Wim en ik wilden er graag allebei aan meedoen, elk afzonderlijk, omdat we op die manier onze eigen invulling kunnen weergeven.

Rouwen, het is een woord dat afschrikt. Ik moet toegeven, ik was er óók bang van. Ik merk dat mensen vaak willen dat het rouwen al ‘voorbij’ is. Maar de waarheid is: we zullen áltijd blijven rouwen. Dat gaat nooit over. En dat is goed zo. Het is een deel van ons leven, het is een deel van HET leven, tout court. Rouwen is niet noodzakelijk slecht; het heeft zovele aspecten. Het is mooi om dat te kunnen delen met onze omgeving, door een project zoals dit te kunnen doen, bijvoorbeeld. Zodat we kunnen laten zien dat rouwen zoveel meer is dan ‘verdriet hebben’. Het is een proces dat geen einde kent, en we zoeken er onze weg in, elke dag opnieuw. Zolang we ons Mathisje graag zien, zullen we hem missen. En zolang we hem missen, zullen we blijven rouwen omdat hij hier niet fysiek is. Altijd, dus.

Iedereen is kwetsbaar, in the end. Het is mooi om die kwetsbare kant ook te (mogen) laten zien aan elkaar.

Al onze posts komen ook nog op deze blog. Wordt vervolgd!

We kunnen moeilijk beschrijven wat er door ons heen ging bij het maken van deze collage. Zijn naam 88 keer zien staan en weten dat evenveel mensen even aan hem dachten; even dachten: “hoe zou ik zijn naam vormen..?” Zoveel creativiteit, zoveel tederheid. Onze kleine jongen, die op deze manier voortleeft. Het lijkt ons onwaarschijnlijk mooi om hier een jaarlijkse traditie van te maken, rond zijn verjaardag.

Duizendmaal bedankt aan iedereen die even de tijd nam om mee te doen en op die manier ons gebroken hart verwarmde.

 

Klik op de foto’s voor een vergrote versie.

Momenten voor Mathis

Rotterdam

Als alles goed gaat, wordt volgende maand het grafzerkje geplaatst op Mathis zijn plekje.

Deze week hadden we nog eens een afspraak met ontwerpster Christine. Deze keer niet bij haar thuis, maar in het atelier van Judith. Judith is een creatieve ziel die de glaselementen voor het ontwerpje zal maken.

We hebben nog enkele details te beslissen, dus rijden we vrijdagochtend naar het atelier in Rotterdam. Als we aankomen krijgen we meteen een kop koffie. We zijn er snel uit en samen zijn we het er over eens dat het prachtig zal worden. We hebben hier echt een goed gevoel bij. Judith toont ons nog de oven waar de glaselementen op meer dan 600°C gesmolten worden. Indrukwekkend!

 

 

Christine vraagt ons of we nog van plan zijn om iets van de stad te ontdekken, nu we hier toch zijn. Daar hadden we zelf niet aan gedacht, maar waarom niet, eigenlijk? Op aanraden van Christine en Judith rijden we naar Hotel New York om te lunchen. Een magnifieke locatie aan de Maas, in het vroegere hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn. We genieten van de zon, de lunch en het samenzijn.

29 augustus 2014, het is vandaag precies een jaar geleden dat Mathis stil geboren werd. Ook al waren de omstandigheden zo anders dan we ooit hadden gedacht, toch is hij geboren. Het is zijn dag, zijn verjaardag! Het is de dag dat hij in ons leven kwam, en dat willen we vieren, elk jaar opnieuw.

De aanloop naar zijn verjaardag is moeilijker dan de dag zelf. Naarmate de dag nadert, beginnen we toch dingen te herbeleven. Vooral de 27ste, de avond waarop een jaar geleden onze wereld in één klap werd stopgezet, is hard. Even voelt het bijna net zo rauw als een jaar geleden.

We krijgen ontzettend lieve attenties van buren, familie en vrienden. De dag zelf brengen we door met grootouders, tante en nonkels, meter en peter. We voelen ons gedragen door de liefde van hen voor Mathis en voor ons gezin. Het wordt een emotionele, maar eigenlijk vooral mooie en warme dag. Iedereen draagt een ‘touch of red’ (idee van de meter!), de kleur die we met ons Mathisje associëren. Mimi heeft als verrassing voor iedereen een rood armbandje met zijn naam laten maken, zo mooi! <3

 

We gaan samen naar zijn grafje, laten ballonnen op en blazen bellen.

 

Als we terug thuis komen, liggen er bloemetjes van lieve vrienden voor de deur, hartverwarmend. Even later zijn we helemaal overdonderd door de verrassing die onze familie heeft voorzien: een herinneringsdoos vol kaartjes en spulletjes voor Mathis, en dingen die aan hem doen denken. Het is prachtig!! We waren altijd al een hechte familie, maar het voorbije jaar zijn we hechter dan ooit. We beseffen dat we geluk hebben met zo’n lieve mensen om ons heen.

 

We eten samen spaghetti (bedankt bopa voor de lekkere saus!) en dan is er taart. Finn blaast het kaarsje uit.

 

Het was een mooie dag! We hebben onze kleine prins zijn aanwezigheid sterk gevoeld. <3

 

 

Binnen iets minder dan een week vieren wij dat ons kleine broertje een jaar geleden in ons leven kwam. We zouden het heel fijn vinden als jullie ook aan hem denken en ons dat laten weten door zijn naam te schrijven, te tekenen, met attributen te vormen,… eender wat. Het mag maar hoeft helemaal niet zo creatief te zijn, als het maar zijn naam is (want die is voor ons zó belangrijk!). Maak er een fotootje van en stuur het naar dewonderewereldvanmathis@hotmail.com.

Het zou mooi zijn als we alle fotootjes ten laatste nu donderdag 28 augustus om 16u, verzameld hebben. Dan kunnen we er een mooie collage van maken, voor zijn eerste verjaardag..

Doen jullie mee?

19 augustus is Day of Hope. Jaarlijks hangen dan duizenden mensen wereldwijd een eigen gemaakte Prayer Flag op, om hun veel te vroeg overleden kind(eren) te gedenken. Het gevoel van verbondenheid is immens.

In onze vlag verwerkten we wat tule van mijn trouwkleed en onderaan bengelt een engeltje dat nog van Maggy was, Mathisje*’s meter. De tekst die erop staat is een wereldberoemd versje uit het kinderboek Love You Forever van Robert Munsch. Wat velen niet weten, is dat de schrijver dit versje verzon voor zijn twee doodgeboren kindjes.

Ik maakte een korte time lapse van het maken van onze vlag. Klik hier of op de foto hieronder om het te bekijken.

We hingen onze Prayer Flag vanmorgen in de appelboom. Zo mooi om op die manier voor onze kleine jongen te kunnen “zorgen”.

 

 

Het is zover: het ontwerp voor Mathis zijn grafje is eindelijk klaar.

Het heeft best lang geduurd, want zijn eerste verjaardag komt er al bijna aan. De eerste maanden waren we er gewoon niet klaar voor. Nu ja, wanneer ben je dat eigenlijk wel – er komt nooit een moment waarop je ineens “klaar” bent om het grafje van je kind te kiezen. Maar er was dan toch om een moment waarop we het gevoel hadden dat we er mee bezig konden en wilden zijn. We wilden graag iets persoonlijks voor onze kleine jongen. Geen zware, donkere steen op zijn kleine grafje, maar iets wat echt bij hem zou passen. We contacteerden in het voorjaar een grafontwerpster uit Rotterdam.  Een hele lieve, warme vrouw, die haar beroep duidelijk met veel passie uitoefent. We zijn verschillende keren bij haar geweest om te bespreken wat we wel en niet wilden, en hoe we het zagen. Ze was meteen mee, en samen hebben we er echt iets prachtigs van kunnen maken.

We hebben het in karton uitgesneden om een beeld te kunnen krijgen (wat overigens voor een fijne middag zorgde met Finn, die vond de grote doos ge-wel-dig).

Wat het voor ons nog extra bijzonder maakt, is dat de mensen die het dichtst bij Mathis staan, ook hun bijdrage hebben geleverd (wat precies, dat volgt nog). En dat geeft ons een warm gevoel. We zijn enorm blij met wat het geworden is. Het zal nu nog verschillende weken duren voor het klaar is – we zijn erg benieuwd naar het resultaat.

Wordt vervolgd!

Kleurrijke ballonnen vlogen over de Kalmthoutse heide, recht omhoog naar onze kleine man boven de wolken. (meer…)