Dagen na de geboorte

Geslapen hebben we wel. Mama heeft een goede slaappil gekregen, en papa bleek supermoe van de emoties.

Vrijdagochtend worden we wakker in onze kamer op de materniteit. Terwijl de minuten voorbij kruipen, begint bij papa stilaan de wil op te komen om Mathisje nog eens te zien. De verpleegsters zeggen dat we er goed over moeten nadenken, omdat de kans bestaat dat hij er misschien wel al iets anders zou kunnen uitzien, maar het kan wel. We krijgen ’s voormiddags bezoek van een zeer goede psychologe, die ons benadrukt dat we vooral ons gevoel moeten volgen. Ons besluit staat vast. We vragen de verpleegsters om Mathis bij ons te brengen.

Even wachten, en daar rijden ze hem in zijn bedje binnen, mooi met alle knuffels en onze t-shirts rondom hem. En wat is hij nog mooi. Mathisje voelt eerst nog een beetje koud aan, maar na enkele minuutjes in onze armen lijkt het net alsof hij slaapt. (Baby’tjes die in de buik sterven, blijven soepel.) Wat zijn we blij dat we gevraagd hebben om hem terug te zien. Meteen beslissen we samen om hem nog elke dag te zien.

Een tweetal uurtjes later komen ze Mathisje terug halen. Terwijl mama wat probeert te rusten op de kamer, rijdt papa naar het gemeentehuis van Brasschaat om zijn jongen in te schrijven. Daar hoort hij dat dit niet zomaar kan. Eerst en vooral kan er geen geboorteakte, maar enkel een overlijdensakte opgemaakt worden, en daarnaast moet er ook een begrafenisondernemer bij zijn. Papa krijgt wel de bevestiging dat hij alle documenten zelf mag ondertekenen.

Als papa terug is, denken we na over wat we gaan doen, in het ziekenhuis blijven of naar huis gaan. (De verpleegsters signaleerden ’s ochtends al dat dit mogelijk was, als we dat wilden.) Aangezien we weten dat Finn ons nodig heeft (en wij hem), beslissen we om naar huis te gaan. Die avond denken we na over hoe we iedereen gaan laten weten van de geboorte van Mathis. We beslissen om op zaterdagochtend een bericht rond te sturen. Papa stuurt die avond al 1 berichtje, naar één van zijn beste kameraden die de dag erna gaat trouwen. Het op hun trouwdag laten weten is geen optie, maar het niet laten weten ook niet, ze moesten het maar eens van iemand anders horen op hun trouwdag. Dan maar de avond ervoor. ’s Nachts wordt Finn wakker met hoge koorts, 40,5°C. Gedurende de week die volgt zal hij ook heel moeilijk eten. Hij is nog klein, maar heeft toch heel wat (aan)gevoeld van het verdriet rondom hem.

Zaterdagvoormiddag laten we de wereld weten dat Mathisje geboren is:

Met een gebroken hart maar met ontzettend veel trots melden wij jullie de geboorte van ons tweede, prachtige zoontje Mathis, geboren op 29 augustus 2013 na te zijn overleden in mama’s buik. Mathis ziet er zo mooi, zo perfect uit. Hij is 50cm groot en weegt 2,525kg. Ons wondertje zal altijd in ons leven blijven, en zit voor altijd in ons hart. Wim, Ellen en Finn

In de namiddag rijden we naar Klina om Mathis weer even dicht bij ons te hebben. Thuisgekomen krijgen we bericht dat het schilderijtje en dus de voorkant van Mathis z’n geboortekaartje klaar is. We zoeken die avond naar een nieuwe, passende tekst voor op zijn kaartje, zodat de kaartjes maandag gedrukt kunnen worden.

In de dagen die volgen gaan we elke dag nog terug naar ons Mathisje. Daarnaast zijn we ook druk bezig met de voorbereidingen van zijn viering.

We vragen Joshua d’Hondt – de fotografe van ons huwelijk en de babyreportage van Finn – om foto’s van Mathis en ons gezin te maken. We zijn haar heel dankbaar voor deze mooie foto’s van ons vieren.

Onze familie, meter en peter komen ook nog een keertje naar Mathis. Het is voor hen ook iets rustiger nu dan de dag van de geboorte, en ze zijn blij dat ze Mathis nog eens kunnen zien en vasthouden.

En dan is het al donderdag, de laatste dag dat we Mathis kunnen zien. Onvoorstelbaar dat dit de laatste dag is dat we ons kindje kunnen vastpakken. We blijven bijna de hele namiddag. Ook Finn komt nog een keertje terug om zijn broertje te zien, en kiest zijn moment goed door net dan voor de eerste keer “Ma-thi” te zeggen, en “broer”. Zo mooi, zo ontroerend. Het had toch zo’n mooi duo geweest, de twee broertjes.

We proberen heel intens te genieten van deze momenten met onze twee zoontjes. Samen met z’n vieren. Maar stilaan nadert het moment van afscheid. We geven nog tientallen knuffels en kusjes aan ons Mathisje, zeggen hem dat we hem zo graag zien en dat we altijd samen zullen zijn. En dan moeten we hem afgeven. Tranen in de ogen.

Gelukkig is er een heel lieve verpleegster die ons opvangt. En ons vertelt dat zij zelf een tweelingzusje had dat rond de geboorte gestorven is, en dat ze opgegroeid is met het besef dat ze een zusje heeft. En dat van vergeten nooit sprake zal zijn. Daar zijn we van overtuigd. Ons Mathisje vergeten, dat nooit. Maar.. we zijn hem wel kwijt. We vertrekken naar huis met Finn. Onderweg stoppen we nog even aan een beekje, om een steentje in het water te gooien. Zo hebben we samen ook letterlijk een steentje verlegd voor hem.

Lees verder: Viering