Geboorte

De dag voor de geboorte

We brengen de nacht door met onze ouders, broer en zus. De dag erna hebben we een afspraak met de gynaecoloog. Hij is ook verslagen, merkt op dat het zo weinig voorkomt. Hij doet nog een echo, maar daaruit kan hij niets opmaken. Alles lijkt normaal, alleen klopt het hartje van ons zoontje niet meer. De gynaecoloog kan mama overtuigen om een slaappil te nemen en nog een nacht te slapen, om zo wat energie op te doen voor de bevalling. Want mama staat voor de ergste opdracht die je maar kan indenken, bevallen van je kindje dat gestorven is.

Nadat we in het ziekenhuis vertrokken zijn, rijden we naar de winkel waar de geboortelijst ligt. We willen nog wat spulletjes van de lijst halen: zijn knuffeldoekje, een mooi blauw pyjamaatje, bijhorend mutsje en de lodger met sterren die we hadden uitgekozen.

We gaan naar huis, want daar wacht Finn op ons. Ondanks het verdriet willen we hem dicht bij ons hebben die nacht. ’s Avonds leggen we alle kleertjes en spulletjes voor Mathisje klaar en laden we ons fototoestel op. We printen nog een foto van ons drieën, die we aan hem willen meegeven. Het is moeilijk, maar we moeten ook praktisch denken. We hebben maar heel even met onze kleine jongen, dus we mogen niks vergeten.

Mama zal morgen een nieuw bedeltje dragen aan haar armband en meter Maggy geeft ons nog 2 houten hartjes, om vast te nemen als we het moeilijk hebben.

Dag van de geboorte: 29 augustus 2013

Wachtend op Mathisje

Donderdagochtend rond kwart voor negen melden we ons aan op het bevallingskwartier. Verpleegsters en vroedvrouwen zijn op de hoogte van wat er gebeurd is en doen hun uiterste best om ons op te vangen. Ze hebben het ook wel zichtbaar moeilijk.

Terwijl papa de nodige administratie regelt, wordt mama geïnstalleerd op haar bevallingskamer en krijgt ze enkele tabletjes om de weeën op te wekken. De verpleegsters kunnen niet zeggen hoe lang alles gaat duren. Mama krijgt ook sterke epidurale verdoving om zo toch de fysieke pijn weg te nemen.

We krijgen van de verpleegsters twee bundels waarin we mogen bladeren. De ene bundel is een kaft met teksten en geboortekaartjes van baby’s die allemaal te vroeg gestorven zijn. De andere bundel is een mooi gebonden schrijfboek, waarin ouders hun eigen verhaal hebben geschreven van toen zij hun baby verloren op de materniteit van Klina. Twee mooie bundels die ons misschien wat kunnen helpen, zeggen ze.

Terwijl we daar in de bevallingskamer zitten, beseffen we steeds meer dat ons zoontje straks geboren gaat worden. Hoe zou hij eruit zien…? Zou hij lijken op zijn broer? Naast het verdriet zijn we ook al fier. We worden immers opnieuw papa en mama. Papa loopt nog even naar beneden om in het winkeltje van Klina twee dezelfde knuffels te kopen. Eentje zal altijd bij Mathisje blijven, het andere blijft na vandaag altijd bij papa en mama.

Ook het knuffeldoekje willen we meer dan 1 keer hebben. Sowieso is dit knuffeldoekje van Mathis en blijft dit altijd bij hem. Maar we willen er graag nog eentje om bij te houden. Meter Maggy schiet in actie en belt de provincie Antwerpen rond op zoek naar het knuffeldoekje (en zal het ook vinden).

We schrijven Mathis’ naam nog op de etiketjes van zijn spulletjes. In de loop van de namiddag blijkt dat de weeënopwekkers hun werk goed doen, en na een tijdje wordt het water gebroken.

 

Mathis wordt geboren

Om 16u16 wordt Mathis geboren. Kom maar hier kleine schat, kom bij mama en papa.. Er lopen tranen over onze wangen, maar er overheerst onmiddellijk een gevoel van oneindige fierheid. Zijn mooie haartjes, zijn lieve neusje.. Grote voetjes, net zoals zijn broer. En zijn velletje is zo zacht..

De gynaecoloog vertelt ons intussen dat de oorzaak overduidelijk lijkt. De navelstreng is afgeklemd geraakt rond zijn beentje, waardoor de bloedtoevoer en dus ook zijn hartje is stilgevallen. Hij zegt ook dat mama wel heel snel gevoeld heeft dat er iets mis was. Dat is volgens hem te zien aan het feit dat Mathis er nog zo goed uit ziet. Hoogstwaarschijnlijk is het dinsdag in de loop van de avond gebeurd.

In het nagesprek met de gynaecoloog later, krijgen we te horen dat de afknelling van de navelstreng heel acuut moet zijn geweest. Er waren geen tekenen van nood of stress bij Mathis (dit zien ze o.a. aan het heldere vruchtwater), hij heeft er dus zelf niets van gemerkt. (De gynaecoloog vergelijkt het met in een zwembad vallen nadat je eerst flauwviel.) De gynaecoloog legt ons ook uit dat het zuurstoftekort door de afknelling zo acuut geweest is, dat, hadden we op dat moment toevallig aan de monitor gelegen in het ziekenhuis, ze zelfs met een spoedkeizersnede nog te laat zouden zijn. De navelstreng is omgeven door een soort gelei, net om dit soort ongelukken te voorkomen, maar soms gebeurt het dus toch. Onvoorstelbaar… De wetenschap staat zo ver, maar dit is iets wat oncontroleerbaar is, en ook altijd zal zijn. Een baby zal immers altijd de vrijheid hebben om te draaien en te bewegen in de buik. En dat ons Mathisje een heel actief baasje was in mama’s buik, dat was duidelijk.

We koesteren hem in onze armen. Zo’n mooi kindje. En hij lijkt ook zo op zijn broer! We bellen onze nabije familie en peter en meter op, en vertellen hen dat onze baby geboren is. En hij heet Mathis!

Even later wordt Mathis gewogen en gemeten. Hij blijkt een flinke jongen te zijn voor 8 maanden: 50cm en 2,525kg (er komt de laatste maand gemiddeld nog 3 à 4 cm en +-1,2kg bij).

Papa mag Mathis een badje geven, iets wat hij heel nauwgezet en met heel veel liefde doet. Daarna kleden we hem aan, voor de eerste en laatste keer. We nemen even de tijd om zijn hand- en voetafdrukje in gips en in blauwe inkt te vereeuwigen, en knippen ook enkele kleine haarlokjes af. Tussendoor vragen de verpleegsters even of er aan de andere kant van het ziekenhuis nog een scan genomen kan worden van Mathis. Geen probleem, maar “ik ga mee en ik hou hem vast”, zegt papa.

 

Mathis en Finn

Even later – Mathisje is nu al een goeie 2 uur geboren – komt grote broer Finn de kamer binnen. “Baby, baby”, wijst hij. Finn was altijd al zo betrokken bij de dikke buik van mama, en nu is zijn broertje er eindelijk. Even kijken, even voelen, opgepast, zachtjes,… Finn vindt het wel bijzonder. Dan volgt een ontroerend moment: Finn loopt naar zijn eigen muziekknuffel om het aan zijn kleine broertje te geven. We hadden wel verwacht dat hij een heel goede grote broer zou zijn, maar dat hij direct zo lief zou zijn..

 

Omringd door familie

Samen met Finn zijn ook de fiere grootouders, tante Elke, nonkel Dimitri en Mathisje’s peter Thomas en meter Maggy gekomen om hun kleinste oogappel te komen bewonderen. Fier stellen we ons Mathisje voor. Iedereen is erg onder de indruk. Zo’n mooi baby’tje, zo “af”, zo klaar om de wereld te veroveren. Het wordt een mix van trots en verdriet in de bevallingskamer, met daartussen de kinderlijke onschuld en vrolijkheid van Finn.

Er worden heel wat foto’s genomen. We nemen Finn er bij en maken foto’s van ons gezinnetje. Een klein uurtje later neemt onze familie afscheid van Mathisje, een heel intens moment. We blijven eventjes met vier voor ons laatste gezinsmoment, en dan zegt ook Finn dag tegen zijn broertje.

 

Dag kleine schattebout..

Nu zijn we terug met drie, Mathis, mama en papa. We genieten heel intens. Een uurtje later nadert stilaan het moment dat we Mathisje moeten afgeven. We stellen er ons op in dat dit de laatste momenten zijn dat we hem in onze armen kunnen houden. We leggen alles in zijn bedje wat we dicht bij hem willen hebben. Zijn knuffeldoekje, een knuffeltje van mama en papa, het knuffeltje van Finn en een foto van mama, papa en Finn. We omringen Mathis met gedragen t-shirts van ons drieën. Later die avond zullen we ook nog lichtgevende sterretjes meegeven met de verpleegster om bij in zijn bedje te leggen. We geven hem nog tientallen kusjes en vertellen hem hoe fier we op hem zijn.

En dan komen ze Mathisje halen. Dag lieve kleine schattebout..

Dan haalt het verdriet ons in. We nemen onze spullen en Mathisje’s aandenkens bij elkaar, en worden naar een kamer op de materniteit gebracht, wat meer aan de zijkant, waar onze wereld opnieuw instort.

Lees verder: Dagen na de geboorte