In de buik

Het begin

Mathis’ verhaal begint in januari 2013. Eigenlijk al vroeger, want in het najaar van 2012 beginnen we stilletjes te dromen van een broer of zus voor Finn. Half januari krijgt mama een vermoeden dat ze misschien wel eens in verwachting zou kunnen zijn en ja hoor… op 22 januari springen we een gat in de lucht: een tweede wonder op komst!

 

Aankondiging

Op 2 februari is het lichtmis. We nodigen onze families uit voor pannenkoeken en laten Finn het spannende nieuws ‘vertellen’… Over enkele maanden wordt hij grote broer! Wat is iedereen blij!! De flessen champagne worden gekraakt (Kidibul voor mama) en vanaf dan begint het Grote Aftellen.

Een week later is het feest, bompa wordt 60. Het is nog wat te vroeg ons nieuws aan iedereen te vertellen, dus maken we er een sport van om ons geheimpje niet te verklappen. Een hele uitdaging: mama drinkt fruitsap in plaats van cava en krijgt een aangepast menu… tja.

Eind maart zijn de 12 weken om, nu kunnen we het van de daken schreeuwen: wij verwachten een tweede kindje! Finn’s foto’s met het eendje doen per mail dienst als boodschapper.

Halfweg

Op 13 mei mogen we naar de gynaecoloog voor de 20-weken-echo. Als ons kleintje goed ligt, kunnen we zien of Finn een broer of een zus krijgt. Zo spannend! De gynaecoloog vraagt of we het willen weten. Ja hoor! En dan zegt hij… “Proficiat, jullie krijgen een tweede prinsje”. Wat zijn we trots en gelukkig… Een tweede zoontje!! Het wordt ineens zo concreet! We fantaseren al van een goal in de tuin en van naar Piet Piraat shows gaan met onze twee jongens.

De pronostiekjes beginnen. Wordt het een jongen of een meisje? Volgens tante Elke en nonkel Stef wordt het zeker een jongen, omwille van het rode speeltafeltje dat we kochten met bijhorende rode stoeltjes, want die zijn vast en zeker voor 2 jongens. En ook wel omdat mama ‘naar voren draagt’. Bompa noemt ons ventje al ‘Leo’ (wij weten wel beter). Maar er zijn ook veel mensen die denken dat we een meisje verwachten. Dat maken ze op uit het feit dat mama’s ogen blinken als ze vragen of we het geslacht al weten.

 

Alles is top, nu moet hij alleen nog groeien!

Op 13 juli, de dag voordat we op vakantie vertrekken naar zee, gaan we terug op controle. Zoals bij eerdere controles krijgen we ook nu weer de bevestiging dat alles prima in orde is met ons ventje. De gynaecoloog zegt ons letterlijk “alle belangrijke testen zijn gedaan en alles is top, nu moet hij alleen nog groeien”. Wat een geruststelling. Onze vakantie kan niet meer stuk.

We genieten volop van onze 2 weken in Oostduinkerke en we maken al plannen voor volgend jaar: een van ons 2 zou dan ’s middags op het appartement moeten blijven tijdens het dutje van de kleinste, en de andere zou dan met Finn naar het strand gaan. We hadden ook al uitgemeten waar we de 2 reisbedjes zouden kunnen zetten.

Halverwege de vakantie heeft mama ’s avonds wat last van haar buik. Het zijn ook wel vermoeiende dagen, het stappen in los zand is niet meer zo evident. Papa is altijd lief en bezorgd (“ik zal alles wel dragen”) en stelt voor om even te bellen naar Klina om te informeren. De vroedvrouw die we aan de lijn hebben zegt om voor de zekerheid toch maar op controle te komen, want stel dat de weeën zouden beginnen, dan zou het toch nog wel te vroeg zijn voor de baby, want we zijn nog maar 30 weken ver. ‘Even op controle’ is niet zo vanzelfsprekend, want het is al 23u30 en we zitten 150km verder, maar toch beslissen we om te rijden. Liever het zekere voor het onzekere nemen. En dus nemen we Finn uit zijn bedje en rijden we naar Brasschaat. Alles blijkt uiteindelijk helemaal in orde, en zo belanden we rond 6u00 ’s ochtends met een gerust gemoed terug aan zee.

 

Geboortelijst

Een week later staan we in de kinderwinkel Anneke & Janneke om de geboortelijst op te stellen: bedje, nachtlampje, autostoel, pyjamaatjes… Zoveel te kiezen. 1 ding staat vast, we moeten absoluut een paar dingen in tweevoud hebben. Dat lijkt ons zo leuk! Ons oog valt direct op de badhanddoek met een kikker op de kap. Onze twee jongens na hun badje in dezelfde badcape, we kunnen niet wachten!

 

Moederkesdag

15 augustus, Moederdag. Onze twee kleine prinsjes doen mama letterlijk blinken van trots, en geven een juweeltje dat voor hen beiden symbool staat. Het grote rondje staat voor Finn, het kleine voor Mathis, en mama houdt ze alletwee vast.

 

Na het kadootje maken we er een daguitstapje van. Eerst gaan we lekker brunchen in De Vlegel (geleden van toen we nog in Wilrijk woonden), en daarna vertrekken we voor Finn’s eerste uitstapje naar de Zoo. Een geslaagde maar vermoeiende mama-dag voor mama met haar dikke buik, en dolle pret voor Finneman.

Intussen wordt alles op alles gezet om van ons huis een “thuis” te maken. Terwijl mama intens bezig is met de babyvoorbereidingen, legt papa afspraken en bestellingen vast voor een nieuw terras, oprit, gevel- en terrasverlichting, binnenverlichting, nieuw toilet, bureaukasten, salon, gordijnen in living en slaapkamer, stores in de bureau,… De deadline: midden september. De slaapkamer van Mathis kan nog wat langer wachten, want hij zal de eerste maanden bij ons op de kamer slapen.

 

Peter en meter

Hoog tijd om peter en meter te vragen! Al lang beslist, maar door de lange reis van peter Thomas naar de Noordkaap en onze aansluitende zee-vakantie, is het al augustus en weten ze nog van niks. We laten het als het ware door ons Mathisje zelf vragen door een tekstballonnetje op zijn slaapkamermuur te tekenen.. Wil je mijn meter worden? Wil je mijn peter worden? Meter Maggy en peter Thomas hoeven niet na te denken.. JA!

Mama telt af

Mama telt heel hard af naar Mathisje’s geboorte en kijkt er enorm naar uit om binnen enkele weken 7 maanden fulltime thuis te zijn met de kindjes. De bedoeling is om nadien halftijds te gaan werken. Het begint nu echt te korten!

8 maanden zwanger

Dinsdag 27 augustus 2013, 8 maanden zwanger. We besluiten om nog een keertje te gaan eten, want het komende half jaar zal dat er niet meer van komen.

SMS 27/08/2013, 13:12 van papa naar mama: “Mevrouw Gadisseur-Nauwelaerts wordt vriendelijk uitgenodigd voor een diner deze avond ter viering van de tweede mooie zwangerschap :)”

Zo gezegd zo gedaan, ’s avonds maken we ons klaar voor ons etentje. Een beetje onwennig wel, want het zou ook de eerste nacht zijn dat Finn niet thuis slaapt, maar bij mimi en bopa. We gaan naar restaurant De Godevaart in Antwerpen. Papa had hen ingelicht over de hoogzwangere mama, en dus zorgt de chef-kok voor een aangepast menu, speciaal voor haar. We genieten. Die avond beslissen we definitief over Mathis’ naam en schrijfwijze. Papa typt om te oefenen al eens een zinnetje in zijn gsm:

Notitie 27/08/2013, 21:56  “Hoe ist met ons mathiske in de buik?”

Ja, we zijn helemaal overtuigd. Rond 22u30 stuurt mimi ons een foto van een zorgeloos slapende Finn.

Na het eten maken we nog een kort wandelingetje tot aan de Scheldekaai. Op de terugweg naar de auto zegt mama tegen papa, al wrijvend over haar buikje: “Hij slaapt nog”. Meestal werd Mathisje wakker nadat mama had gegeten. Even later komen we thuis. Toch wel wennen zonder Finn in huis. Op ons bed vinden we een post-itje (foto van 00:15u).

Terwijl we in bed kruipen, zegt mama dat ze toch niet zo gerust is, ze heeft nog geen beweging gevoeld. We gaan naar beneden. Terwijl mama vanalles probeert om ons ventje wakker te krijgen, begint papa op internet te zoeken: “Hoe leg ik contact met mijn baby in de buik?”. Mama wordt toch wat ongerust, en dus besluiten we om naar Klina te rijden. We kunnen ons maar beter laten geruststellen. Beter een keer teveel rijden dan te weinig.

Rond kwart voor 1 komen we in Klina aan, recht naar het bevallingskwartier. We leggen de vroedvrouw daar uit dat mama graag aan de monitor wil want dat ze geen beweging voelt. “Kom maar mee,” zegt ze, “want anders kan je toch niet rustig slapen, he”. Het lijkt een routinecontrole.

De monitor wordt aangezet, maar we horen niets. De vroedvrouw blijft rustig zoeken, maar dit klinkt niet geruststellend. Dit klinkt niet goed. Even horen we een lichte hartslag, maar papa heeft direct door dat dit mama’s hartslag is. Een baby-hartslagje gaat immers bijna dubbel zo snel. We zijn doodongerust dat er iets mis is. De vroedvrouw gaat de assistent-gynaecologe halen voor een echo.

De vroedvrouw komt terug met de assistent-gynaecologe, en de echo wordt genomen. Papa kan mee volgen op het scherm, mama niet. Op het beeld zijn direct twee beentjes te zien. De assistent-gynaecologe begint te controleren, maar 10 seconden later ziet papa exact hetzelfde beeld op het scherm. De twee beentjes van ons jongetje. Dit is niet normaal, een echo is normaal een wirwar van beelden en nu 2 keer hetzelfde beeld. Papa schudt zijn hoofd. Mama is de wanhoop nabij. De assistent-gynaecologe zwijgt en doet haar controles, tot ze ons uiteindelijk aankijkt en.. nee knikt.

Onze wereld stort in.

Lees verder: Geboorte