Waarom hebben we deze website gemaakt?

1. Net zoals we heel trots zijn op onze oudste zoon Finn, zijn wij ook heel erg fier op ons Mathisje. Dat willen we graag tonen, aan hem, aan iedereen. Hoe perfect hij was, en altijd zal zijn voor ons.

 

2. Toen we Mathis pas verloren hadden, voelden we ons heel alleen. We wisten niet dat dit überhaupt kon gebeuren, laat staan dat het hem en ons zou overkomen. We merkten al gauw dat het niet zo uitzonderlijk is als we eerst dachten. Een baby verliezen rond de geboorte, overkomt te veel jonge gezinnen. Bijna 1 op 100 baby’s in België sterven kort voor, tijdens of vlak na de geboorte. Echt.

‘Waarom hebben ze ons niet gewaarschuwd dat dit kon gebeuren?’, was toen onze reactie. Dan hadden we er rekening mee kunnen houden, beseffen dat het zo laat in de zwangerschap ook nog kon misgaan, net zoals je daar de eerste 12 weken toch rekening mee houdt. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Je kan je niet voorbereiden op de slag die je krijgt als ze vertellen dat je kindje niet meer leeft. We kunnen er alleen voor zorgen dat mensen weten dat het bestaat, dit verdriet. Een mooi filmpje dat voor ons heel herkenbaar is en dat een realistisch beeld geeft van hoe het is om je baby te verliezen, is dit: It happens to a family every 21 minutes.

 

3. We hopen dat deze website een hart onder de riem mag betekenen voor andere mama’s en papa’s die hun kindje verloren hebben, op eender welke manier. We hebben zelf de verbondenheid ervaren met mensen die een gelijkaardig verlies gekend hebben, en gemerkt hoe inspirerend het kan zijn om te zien hoe andere gezinnen hiermee omgaan.

 

4. We willen de mogelijkheid creëren om met anderen over ons Mathisje te blijven praten. Want we vertellen zo graag over hem: over toen hij nog in mama’s buik zat, en over hoe hij ons leven nu beïnvloedt. En wat doet het ons deugd om iemand zijn naam te horen zeggen. Als er iets is dat we willen meegeven, is het dit: wees nooit bang om zijn naam te noemen, denk niet dat dat ons verdriet doet. Integendeel, het verwarmt ons hart telkens weer, want het betekent: ‘hij hoort erbij’.